17.58u// Ik zit met enig correctiewerk in een café. Achter de toog staat een blond meisje dat ik nooit eerder zag. Als iemand een koffie bestelt, een Orval, of een druivensap, geeft ze dat in op een touchscreen. Uit een printer rolt dan een bonnetje dat net met één hoekje vasthangt aan het vorige bonnetje. Er hangt nu een lint van twaalf zulke rekeningetjes aan de printer. Van de toog naar beneden. De onderste twee raken de vloer.

18.25u// Op het toilet hoor ik zingen. Veel stemmen samen. I have built a treehouse. I have built a treehouse.

"Volgens het Brussels Instituut voor Milieubeheer, dat er een folder over verspreidt, zuigt u de diertjes best op met een stofzuiger waarna u de beestjes 'euthanaseert' door ze een tijdje in de koelkast te stoppen."

(vandaag in Het Nieuwsblad, over Mia's)

handwerk, en ook niet

Voor de tweede keer deze week naaide ik een knoop aan mijn jeansbroek. Met een alcoholstift tekende ik een olifant op een kladblad. Ik maakte geen messenger bag.

Verontrustend vaak denk ik: 'Hoeveel kleine honden zouden er op deze trein zitten? Hoeveel stinkende kleine honden behalve die stinkende kleine hond die hier nu net met zijn baas naast mij is komen zitten?'

Soms zijn ze ook ontiegelijk groot, de stinkende honden die met hun baas naast mij komen zitten op de trein. Soms begeleiden ze blinden, en ook dat stinkend. Soms eten ze suikerwafels, stinkend. Stinkend. Stinkend. Stinkend.

[Die bezoeken lopen doorgaans vast in akelig zwijgen en de zin: 'Is het al zo laat? Dan moet ik als de bliksem weg.' (uit: Remco Campert "Zomaar gelukkig" in Een mooie jonge vriendin en andere belevenissen. De bezige bij, 1999. p 105.)]

Vanmiddag nam ik tussen twee en drie een pauze in een café. Ik dronk een koffie. Voor ik wegging, betaalde ik bij een man die ik nooit eerder zag. 'A mardi,' zei die, God mag weten waarom.

Het regende zacht.

[Vandaar dat ik nu zonder schroom, zonder schaamte de eetkamer betreed, waar de lunch op ons wacht op een tafel met een oudroze laken, servetten, wijn- en waterglazen, zilveren eetgereedschap, messenleggers, porseleinen borden (onderzet-, plat en diep), soepterrine, broodmandje, kaasplateau, botervloot, de hele bliksemse boel kortom, een mer à boire of beter gezegd om in te verzuipen. (uit: Peter Drehmanns Erfsmet. Contact, 2004. p 36-37.)]

[Als er in de krant staat dat de bliksem ergens is ingeslagen dan kan grootvader van nog wel minstens twintig andere plaatsen vertellen waar de bliksem is ingeslagen. (uit: Astrid Lindgren De kinderen van Bolderburen. Ploegsma, 2007 (14e druk). p 38.)]

van Katrien

[Jaren reeds had ik me beziggehouden met de ligging van boerenwoningen waar de bliksem was ingeslagen, en misschien moest ik daar maar eens verder aan werken. Hemelvuur was een geduchte vijand van het behoud der dingen, het werd tijd de bliksem een halt toe te roepen. (uit: Atte Jongstra De avonturen van Henry II Fix. Arbeiderspers, 2007. p 169.)]

Van Occy, die er ook wat voor zichzelf in vond.

Heel veel moois vind ik de laatste weken op birdpix.nl. Ik hang er 's avonds rond tussen drieteenstrandlopers, steenuilen, grutto's, kepen, winterkoninkjes en meer van dat fraais, tot mijn klikwijsvinger er stram van wordt. Ik hou zelfs van de bijschriften bij de foto's. "Tussen de boeien en op oude rioleringsbuizen troffen wij meerdere tapuiten aan waaronder deze." Is het niet schoon?

Ik vond birdpix.nl in Dorrestijns vogelgids. Eerst stond ik nogal twijfelachtig tegenover dat boek want soms is het allemaal wat makkelijk of flauw of te zeer geëmmer over op elkaar lijkende steltlopers. Maar eerlijk is eerlijk: ik heb er ook onbedaarlijk mee moeten lachen; op de trein bijvoorbeeld en in Au Duc De Brabant en in de North Express bij Brussel-Noord. Sinds ik Bram Vermeulen van de week nog eens hoorde vertellen dat een appel met een rotte plek geen rotte appel is, maar een appel met een rotte plek, vind ik het een zeer aangenaam boek. Een zeer aangenaam boek.

Hans Dorrestijn Dorrestijns vogelgids. Nijgh en Van Ditmar, 2007.