[Nee, dat is niet normaal. Mijn familie had boer moeten blijven, met een eigen erf en een eigen stuk land, waar niemand anders een bliksem mee te maken heeft. (uit: J.J. Voskuil Meneer Beerta. Van Oorschot, 1996. p 253.)]

van Occy

Ik was vergeten dat we vroeger bij het verstopperke spelen een vaste kreet hadden om elkaar te waarschuwen wanneer de zoeker dicht in de buurt kwam. Ja, bij het verstopperke spelen op het bosperceel dat we de berkenspie noemden, met veel varens in de ondergroei. Wie die varens uittrok – extra camouflage – kon zijn handen lelijk openhalen. Of bij ballekestamp, wat hetzelfde was als verstopperke, maar leuker.

Die kreet dus: Blèft-in-uw-holleke-en-pipt-ni! Ik wist niet meer dat die bestond, dat ik ooit zo'n kreet gebruikt had, maar toen ik hem woensdag las in het café van De markten in Zeewater is zout, zeggen ze (Simone Lenaerts), was het toch thuiskomen.

Dat ik Zeewater is zout, zeggen ze beter vond dan ik verwachtte, heeft waarschijnlijk veel met dit soort nostalgie te maken. Kromme nostalgie natuurlijk – want komaan: de jaren '50, zo oud ben ik nu ook weer niet – maar nostalgie. Nostalgie naar de taal die ik vergeten was en naar de bladwijzers van Dr Mann.

[NB: Doodbliksemen. Willy De Nul van mijn klas heeft het erover gehad tijdens zijn spreekbeurt: als het onweert is het mogelijk dat bolbliksems brandstichtend door de kamer razen, u achtervolgen om u te elektrocuteren, en het komt meer voor dan ge denkt. En Willy De Nul weet wat hij zegt, die weet alles over natuurkunde. Hij wil later geleerde worden. Hij heeft een microscoop. Als ge daar uw vinger onder legt. (uit: Simone Lenaerts Zeewater is zout, zeggen ze. De Geus, 2008. p 344.)]

het beste uit 2008-2009

12 februari // boekenoudjaar // een Westvleteren 12 // ook op uw gezondheid // gelezen: 128 stuks // als 'favoriet' gelabeld: 16 stuks // deze:

Kader Abdolah De adelaars
Kader Abdolah De boodschapper
Emma Adbåge Femti kronors krämen
Eric Carle 1, 2, 3, ik tel de dieren die ik zie
Bob den Uyl Wat fietst daar
Bob den Uyl Opkomst & ondergang van de zwarte trui
Pietro Grossi Vuistslagen
Hella S. Haasse Oeroeg
Lennart Hellsing & Poul Ströjer Sjörövarbok
Primo Levi Het respijt
Torgny Lindgren Pölsan
Torgny Lindgren Norrlands Akvavit
Ian McEwan De cementen tuin
Maurice Pons De seizoenen
Daan Remmerts de Vries Blote beer
Bette Westera & Yvonne Jagtenberg Voor jou

Vreemd is dat er in die lijst niets van Patrick Modiano staat. En waar is Naar de natuur van Sebald gebleven? Terugkijkend begrijp ik dat niet. Maar er is zo veel dat ik niet begrijp – bijvoorbeeld waarom de / ach nee; laat maar.

Het beste van vroeger staat nog steeds onderaan bij de boeken.

cafés op het middaguur

In het zuidstation is er Iers café Murphy's Law. Het is rookvrij, een koffie kost er €1.80 en aan de muur hangt een mooi portret van de jonge koning Boudewijn en ook een van zijn vrouw. In de vele hoekjes en kantjes zitten vrijende koppels, veelal veertigers-vijftigers, lunchlieven.

Vlak bij metrohalte Simonis is er Le Simonis. Een koffie kost er €1.50. Wanneer ik binnenkom en de deur achter me wil sluiten, lukt dat niet, nee, ze gaat niet dicht. Pas na enkele seconden zie ik dat een oude klant op een stoel de deur vasthoudt. Hij lacht uitbundig hikkend al zijn overgebleven tanden bloot, zijn natte sigarettenpeuk valt bijna uit zijn mond. Achteraan in het café is er een rookvrij gedeelte.

[Hij heeft de deur een keer opgengemaakt, er is niets gebeurd. Geen donder, geen bliksem, geen straf. Het is veilig. (uit: Dirk Weber Duivendrop. Querido, 2008. p 80.)]

[Sometimes his lightning math calculations arrived with thoughts about his future that frightened him, but they came and went too fast. (uit: William Kotzwinkle The Bear Went Over The Mountain. Black Swan, 1997. p 143.)]

van Occy

de tribune

Het is waar dat de winterzon mooi en warm kan binnenvallen in Selexyz Dominicanen, maar als ik na dit weekend een favoriete boekhandel heb in Maastricht, dan is het De Tribune in de Kapoenstraat. Ik kocht er twee dingetjes van A. Alberts; die werden ingepakt in bruin pakpapier en nadat er zekerheid over bestond dat een oudere dame met een wandelstok het afstapje opgemerkt had, kwam er op dat papier een stempel.

Zo'n aanbod in A. Alberts, zo'n mooi sobere stempels op sober pakpapier én oog voor dametjes, dat zie je toch nelders.

[Aankomst in de stromende regen. Onmogelijk de omgeving te verkennen gezien de elementen. Veel bomen. Donder en bliksem. (uit: Julio Cortázar & Carol Dunlop De autonauten van de kosmosnelweg. Meulenhoff, 1986. p 42.)]