Enige nachten geleden zag ik in een droom twee zwarte roodstaarten.

Nu ja, de gebruikelijke reserves daarbij - tegenlicht. Ze vlogen naar paaltjes met een doorhangende draad ertussen, een afsluiting.

[Mijn vrouw en ik hadden besloten het straatje 'de bliksemsteeg' te noemen. (uit: Takashi Hiraide De kat. Meulenhoff, 2015. p 6.)]

[Hier leverde Hereward the Wake (circa 1035-1072) met zijn gevolg het laatste verzet tegen de Normandische inval door zich na een bliksemaanval tegen de indringers telkens in het veen te verbergen. (uit: Nick Davies De koekoek. Atlas Contact, 2016. p 62.)]

Vannacht zag ik in een droom een roerdomp.

In huis, in een betrekkelijk kleine kamer was er een rietkraag met over die rietkraag een laken, of een lege dekbedovertrek - blauw-groen, gebloemd. In die rietkraag de roerdomp. En regelmatig wou-ie eruit, natuurlijk. En dan weer vlug erin, natuurlijk. Etc. Redelijk hectisch.

[Een tweeling achterlichten bliksemde - whoesj! whoesj! - ter vreugdevolle herkenning. Een auto zou eigenlijk ook moeten kunnen hinniken. (uit: Anton Valens Het compostcirculatieplan. Augustus - Atlas Contact, 2016. p 50.)]

Enige nachten geleden zag ik in een droom een huismus die een ransuil bleek.

Ik had een huismus gezien en gefotografeerd; op de foto zat hij frontaal, vrij, op een paaltje. Ik had de foto online gezet met erbij de determinatie: huismus. Na enige tijd kwam de melding van een echte vogelaar - Gerald? - dat het een uil was. Ik bekeek de foto nog eens goed en stelde vast dat de echte vogelaar - Gerald? - gelijk had. Het was een ransuil.

Gisterennacht zag ik in een droom drie buizerds en enige koolmezen. De buizerds zaten in een gevelplant tegen een huis aan de overkant van de straat. Eén van hen was zeer licht, een andere was zeer zeer donker. De koolmezen zaten in dezelfde plant, maar of dat samen met de buizerds was, of vroeger, of later, dat weet ik niet.

Er was ook een ruzie op straat. Twee bejaarde buren leefden blijkbaar al jaren in onmin en nu was er ook nog een aanrijdinkje gebeurd. Het kwam tot een handgemeen, maar de politie was er snel bij. Heel de buurt stond op straat, de zon scheen, het leek gezellig.

Toen ik wakker werd, was het zes uur. Ik knipte het lampje aan en las 50 verzen in de Odyssee-vertaling van Patrick Lateur.

[De hemel waaruit bliksems flitsen en die de aarde omspant is altijd mannelijk. (uit: Bruce Chatwin Anatomie van de rusteloosheid. Ooievaar, 1997. p 200.)]