[Nu wordt de behendigheid van zwermende spreeuwen begrijpelijker dankzij drie omstandigheden. Ten eerste vliegen spreeuwen in een zwerm lang niet zo snel als ze kunnen. Halen ze tijdens voedselvluchten of op trek algauw meer dan zeventig kilometer per uur, in een zwerm vliegen ze niet eens de vijftig per uur die Noah Strycker veronderstelt, maar eerder een kilometer of dertig. Dat zal voor hen zoiets zijn als stapvoets lopen voor ons.

In een spreeuwenzwerm lijkt het van een afstandje beredruk, en bij een zwenking kan het hier en daar zwart zien van de spreeuwen, maar in werkelijkheid houden de vogels een veilige afstand van gemiddeld meer dan een meter, aanmerkelijk meer dan de paar centimeter waarover Strycker het heeft. Dat blijkt onder meer uit het Starflag-onderzoek naar spreeuwenzwermen van een groep Italiaanse natuurkundigen onder leiding van Andrea Cavagna en Irene Giardina. Soms waaieren spreeuwen uit elkaar tot wel twee meter, soms naderen ze elkaar dichter, maar een halve meter afstand bewaren ze zeker. Die afstand is de tweede omstandigheid.

Ten derde reageren spreeuwen bliksemsnel op gedrag van hun soortgenoten in de buurt. Dat kunnen ze bovendien nog veel sneller dan wij. (uit: Koos Dijksterhuis De spreeuw. Atlas Contact, 2017. p 108.)]

[Op zijn bureau ligt een dun, donkergeel schrift met op de kaft: 'De val. Toneel'. Binnenin is niet meer dan één pagina beschreven, in 2011.

Slot: sirene ambulance
Schaduw vliegt bliksemsnel omhoog
3 x 20 minuten

(uit: Mirjam van Hengel Een knipperend ogenblik. Portret van Remco Campert. De Bezige Bij, 2018. p 546.)]

[Bewoners weten dat er een site uit de Steentijd in hun omgeving is, en ze omarmen dat gegeven bliksemsnel. (uit: Redmond O'Hanlon De groene stad. Atlas Contact, 2018. p 84.)]

[Vader zag niets. Hij tuurde naar de bergen en wachtte op de volgende bliksem. Die kwam. Zijn gezicht lichtte op.
'Je voelt je een beetje als God,' zei hij. (uit: Paul Theroux Muskietenkust. De Arbeiderspers, 1993. p 241.)]

[In het theater zie je de flits niet, hoewel ik dat niet zeker weet, aangezien de flits wel duizend keer zo sterk kan zijn als die van een bliksemschicht, en wie weet staat er ergens een deur op een kier? (uit: Lieke Marsman Het tegenovergestelde van een mens. Atlas Contact, 2017. p 17.)]

Om 00:18u hoorde ik een witgat boven de koer overvliegen. Ik hoorde: tiebie wit-wit-wit. Dat noteerde ik: "tiebie wit-wit-wit". En het uur "00:18u", dat schreef ik er ook bij, er gaat al genoeg verloren.

Een onlangs gestorven nonkel van mijn moeder, dat moest ook nog maar niet verloren gaan, kon een huis binnenkomen en dadelijk roepen: "Ik blijf eten hè."

Tussendoor nog een vogel uit mijn slaap. Visarenden. We keken uit op de speelplaats van een lagere school. Er vlogen visarenden. Ze zaten ook op palen die normaalgezien gebruikt worden voor balspelletjes.

[Lara verwondert zich over het bezoek, Kristin daarentegen is als door de bliksem getroffen, ze zit stokstijf op de keukenstoel en het zweet droogt op haar lijf terwijl Lara met de koffie bezig is, koekjes op tafel zet, zich het hoofd breekt over de reden van het bezoek en een paar keer zegt: Ja, ja, en ook: Hè, hè, naar nieuwtjes vraagt, hoe het met het vee is, hoe de hooioogst was, de staat van de weiden, Asdis geeft antwoord, maar ook niet meer dan dat, en af en toe valt er een stilte, en Lara wiegt met haar bovenlijf nerveus van voor naar achter. (uit: Jón Kalman Stefánsson Zomerlicht, en dan komt de nacht. Ambo/Anthos, 2018. p 125.)]

Afgelopen nacht zag - en hoorde - ik in mijn droom een grote karekiet. Mijn vrouw was er ook bij.

[Tijdens het eten zorgde Barend dat het gapende gat voor mijn vader verborgen bleef door zo min mogelijk zijn tanden te ontbloten, en verder liet hij bliksemsnel een snor staan. (uit: Charlotte Mutsaers Harnas van hansaplast. Das Mag, 2017. p 177.)]