[In de jaren twintig was het niet ongewoon om op je omzwervingen in het buitenland het pad te kruisen van onbekenden, die zich al net zo'n vreemde voelden in dat land als jijzelf en dan deed je je best om ze in een of twee middagen te leren kennen. Soms werd zo'n bliksemsnelle kennismaking als vriendschap aangeduid. (uit: Glenway Wescott De slechtvalk. Wereldbibliotheek, 2002. p 7-8.)]van Occy
3.6.09
[Ik zei tegen ze dat het vanaf die bliksemnacht (want het bliksemde inderdaad ergens in de stad, en dat konden we door het raam zien) afgelopen was met de verkwistende aalmoezen aan de kerk, die ons verzekerden van de hemel, terwijl we op aarde al meer dan honderd jaar moesten bloeden. (uit: Roberto Bolaño 2666. Meulenhoff, 2009. p 712.)]van Occy
28.5.09
Ik houd met weinig regels strikt rekening bij het samenstellen van mijn bescheiden bliksemarchief, maar wel steeds met deze: woorden die beginnen met "bliks" en uitgesproken worden door een kaketoe, worden opgenomen. ([Kaketoe:w]+[w="bliks**"]=>[w->arch]). Altijd. ([tjrs]: [Kaketoe:w]+[w="bliks**"]=>[w->arch])
'blikskaters!' zei Nico de kaketoe. (uit: Chris Riddell Louize en de listige kat. Manteau, 2009. p 166.)
[Laat je hart zijn als het hart van een leeuw en je armen sterk als bronzen sikkels en snel in hun wraak als de bliksem, die neerschiet uit de hemel, want het bloed der rechtvaardigen en goeden heeft lange tijd gevloeid in Schotland. (uit: James Hogg De bekentenissen van een gerechtvaardigd zondaar. Sun, 1989. p 135.)]
26.5.09
Vanochtend zag ik, in een droom die ik had op de trein naar het werk, een viertal roodborsttapuiten. Ze vlogen boven een groen landschap. De zon scheen.
2
reacties
>> labels:
vims
Vannacht, in een droom, liep ik met mijn vader en mijn broer langs een vers omgeploegde donkerbruine akker. In het midden van die akker zaten twee kleine zilverreigers en twee lepelaars. Er stonden ook enkele stokjes geplant met daaraan plastic zakken en een boxershort, allemaal even felwit als de vogels.
0
reacties
>> labels:
vims
24.5.09
23.5.09
een Duitser op de Dijkweg
Ik stond met mijn nieuwe vos en mijn verrekijker enige meters van het pad af, tussen het riet, maar de Duitser had mij gezien en kwam resoluut op me toegelopen. Of hij etwas darf te fragen. Ik kreeg daar niet dadelijk een antwoord op geformuleerd want de lippen van de man eisten al mijn aandacht op; ze waren wit en blinkend. Er was iets op gesmeerd. De ogen van de Duitser kon ik niet zien, want hij droeg een zonnebril met spiegelende glazen.
Ondertussen had de man al een tweede vraag gesteld, maar die was me helemaal ontgaan. Ook hield hij een kaartje onder mijn neus. Ja, het was een kaartje van de streek, Afsnee zag ik staan, en Drongen en Watersportbaan. Het kon wel eens een getrouwe vanuit-de-luchtweergave zijn, een aantal keer verkleind. Zigzaggend over de kaart liep een dikke rode lijn. Wellicht, dacht ik, is het iets tegen de zon. Ik vroeg het hem: is dat tegen de zon? en wees daarbij naar zijn mond.
De man negeerde mijn vraag en ging met zijn vinger over de kaart. Hij volgde de rode lijn en keek af en toe naar me op. Ik knikte want misschien, zo dacht ik, moest ik me concentreren en wat inschikkelijker zijn. Ik stak mijn duim op. Het kan immers zijn dat hij een vorm van lipkanker heeft die hij enerzijds goed en opzichtig moet verzorgen, terwijl hij er anderzijds liever niet met vreemden over praat. Dat kan, want Duitsers hebben vaak een zekere tragiek. Ik zei mm-mmm-mm. Ik had ooit een leraar Duits die ervan overtuigd was dat ik ruzie met hem zocht. Een herhaling van dat misverstand moest ik zien te vermijden.
Mijn positieve ingesteldheid hielp, want de man glimlachte. Hij leek tevreden. [Zo ver ben ik bij mijn oude leraar Duits nooit gekomen.] Hij schudde mijn hand en liep verder het pad af. Ik stak mijn hand kort op en tikte dan met mijn linkerwijsvinger twee keer tegen mijn linkeroor en daarna wees ik naar het riet. Bosrietzanger, zei ik. Ik wees nog een keer, maar de Duitser marcheerde verder en keek niet meer om.
22.5.09
Abonneren op:
Posts (Atom)
