[En dan stak ik met de punt van de naald bliksemsnel in het hart van mijn patiënten, mijn kinderen. Die waren meteen dood. (uit: Edgar Hilsenrath De nazi en de kapper. Anthos, 2009. p 229.)]
26.8.09
>>
peren
>>
00:19
>>
0
reacties
25.8.09
Het was op een zaterdag, het was in Amsterdam. Ik had mijn beste hemd aangetrokken.
Op het Spui werd Remco Camperts verjaardag gevierd – komt allen had er op de affiches in de etalage van Athenaeum gestaan – en we zagen de dichter bier drinken op een sofaatje. Er waren geen nadarhekken, er was geen gelikt evenement, niet half de stad was afgezet, Patrick Janssens moest niet speechen, het was goed.
Amper een kwartier eerder had ik voor €2 een heerlijke uitgave van Het leven is vurrukkulluk gekocht (1961, Literaire Reuzenpocket no24) met een paginagrote foto van een schuchtere Campert op de achterkant. Dat verlegene was nog heel goed terug te zien in de Campert op het sofaatje; wie aarzelend bladert in een bundel, wie een pilsje drinkt, wie staart naar zijn schoenen, hoeft geen publiek aan te kijken.
Wat ik nog niet wist is dat Kees de jongen in Het leven is vurrukkulluk speelt, zelfs Rosa Overbeek. De bliksem had ik wel al, van Occy. Ik citeer bij deze feestelijke gelegenheid dan maar ander passends:
Het is gedaan met ons land. We kunnen niet eens meer voetballen. Het is gruwelijk. Alleen de drank geeft nog soelaas. (p 144)
>>
peren
>>
00:37
>>
0
reacties
24.8.09
['De oorzaak van bliksem,' zei Alice zeer beslist, want hier voelde ze zich volkomen zeker van, 'is de donder - nee, nee!' herstelde ze zich haastig. 'Ik bedoelde andersom.' (uit: Lewis Caroll De avonturen van Alice in Wonderland & Achter de Spiegel en wat Alice daar aantrof. Athenaeum-Polak & Van Gennep, 2009. p 230.)]van Occy
>>
peren
>>
23:34
>>
0
reacties
[In een vlaag van gezond verstand beseft ze dat ze een ideaal doelwit vormt voor de bliksem en allerei andere rondvliegende voorwerpen. (uit: Stéphane Audeguy De wolkenbibliotheek. Cossee, 2006. p 286.)]van Lope
>>
peren
>>
23:32
>>
0
reacties
23.8.09
Gisterennacht, in een droom, zag ik twee rode wouwen. Mijn vriendin fietste door de velden, ik liep naast haar – in mijn dromen kan ik vaak ontieglijk hard lopen en krijg ik nooit last met mijn ademhaling. Plots vlogen de twee vogels naast ons.
Eerder die nacht waren er ook twee kleine zwanen. Of wilde zwanen, dat was niet helemaal duidelijk.
>>
peren
>>
19:48
>>
0
reacties
>> labels:
vims
18.8.09
[Het Duitse communiqué vermeldde het falen van de Franse luchtmacht, waardoor deze bliksemsnelle opmars moeiteloos had kunnen verlopen. De gepantserde colonnes waren meteen doorgestoten naar Aumale en gingen richting Forges-les-Eaux en Rouen! (uit: Roger Martin du Gard Luitenant-kolonel de Maumort. Meulenhoff, 2008. p 694.)]van Occy
>>
peren
>>
22:20
>>
0
reacties
[En het prachtige spektakel van een stevige donderbui tegen etenstijd, waarbij alle winden zich in de zeventigkilometerstraal van de radar verzamelden als grote spinnen in een te klein potje, de wolken uit de vier windstreken tegen elkaar bulderden en de elkaar opvolgende golven regendruppels, zo groot als dubbeltjes, over je heen kwamen als een plaag, het uitzicht uit je raam zwartwit en vaag werd, de bomen en huizen leken te wankelen in de bliksemflitsen en kleine kinderen met zwembroeken en doorweekte handdoeken naar huis renden als vluchtelingen. (uit: Jonathan Franzen De correcties. Prometheus, 2002. p 316-317.)]van K.Artman Ola. Ook hier.
>>
peren
>>
22:15
>>
0
reacties
7.8.09
['Niet nu!' riep ik. bliksemsnel verdween hij weer. Ik belde Luzia. (uit: Daniel Kehlmann Roem. Querido, 2009. p 162.)]
>>
peren
>>
01:03
>>
1 reacties
['Als u ongeduldig bent, kunt u weggaan. U had ook al eerder kunnen weggaan, niemand zou u hebben gemist. Ja, u had zelfs moeten weggaan, en wel toen ik binnenkwam, en wel als de bliksem!' (uit: Frans Kafka Het proces. Querido, 1992. p 62.)]van Occy
>>
peren
>>
01:01
>>
0
reacties
6.8.09
Er hangt een vreemde sfeer in huis. Ik ben alleen; mijn vriendin is op het werk. De witte gordijnen zijn gesloten. Ook die van groen velours in de slaapkamer en de rood-beige lap in de werkkamer. Lou Reed, Pale blue eyes.
De gordijnen zijn gesloten omdat de zon onbarmhartig schijnt, maar ook omdat het een vreemde sfeer in huis geeft. Ik zit in de zetel met mijn tweede kop filterkoffie en lees in een slechte maar dunne roman. De flessen whisky die twee weken op het lage kastje in de woonkamer stonden, heb ik vanochtend weer onder in de keukenkast gezet.
>>
peren
>>
13:05
>>
0
reacties