Vanavond dronk ik op de koer een Steenuilke. Voor de naam en omdat er lievevrouwebedstro in zit. Ik zou kunnen zeggen: dubbel voor de naam.

Maar wat echt belangrijk is, is dit: enige nachten terug zag ik in een droom een steenuil. Ik stond in een villa en zag hem door het raam in een conifeer zitten. Ik had - gelukkig - mijn verrekijker bij.

Ik had er bijna een heel jaar lang geen enkele gekocht maar dinsdagochtend draaide ik er weer eens een. Op de Pantheonlaan in Koekelberg, 50 cent, en het helemaal waard.

Een paar nachten geleden, in een droom, zag ik samen met H een poelsnip opvliegen - H zei dat het er één was, ik had geen idee. We waren ergens waar ik al eens eerder was in een droom, maar toen alleen, en we waren van een bushalte onderweg naar elders. Allemaal erg vaag. Er was nog iemand bij die ik kende, maar wie?

In De Morgen van 21 mei 2011.

Vannacht, in een droom, zag ik een scholekster en een kokmeeuw naast elkaar overvliegen. Ik stond met iemand op straat. De anderen zaten allemaal boven te praten, in een soort veranda op het dak, en hadden het niet gezien, niet de scholekster en niet de kokmeeuw en al helemaal niet wat daarna kwam.

We dachten eerst dat het een ooievaar was die naar beneden viel, maar toen ik tussen de ringvinger en de middelvinger van mijn linkerhand door keek, zag ik duidelijk dat het een vos was. Hij was ros en wit en viel gewoon naar beneden, uit de lucht, de bomen in.

Vannacht, in een droom, zag ik een koekoek op een hek in de polder, en eerder had ik ook een nachtzwaluw gehoord. Eergisterennacht waren er ijsvogels met hun nestgang in de muur van een Engels landhuis.

Soms snurk ik mezelf wakker.

Vanochtend, het moet tussen 9 en 10 geweest zijn, zag ik in een droom een hele hoop niet te identificeren vogeltjes.

Ik was in een stad in Nederland en keek langs een drukke baan naar beneden in een park. Langs de baan was een leuning, erachter grote struiken, en op die struiken kwamen erg regelmatig kleine vogels zitten. Huismus-achtigen, maar vaak met vreemde kleuraccenten (geel, groen, paars) en opvallende kragen. Toen ik een tijdje stond te kijken, kwamen er meer mensen de vogels observeren. We hoorden Annemie Peeters spreken, wellicht door luidsprekers aan de lantarenpalen, maar niemand leek zich dat aan te trekken.

Ik droeg rubberlaarzen, en in mijn linkse zaten dennennaalden. Ik probeerde ze er een paar keer uit te schudden, maar dat lukte niet.

[Het weerlicht al en weldra rolt de donder tussen de bergflanken en door de valleien. (uit: Leo Pleysier Volgend jaar in Berchem. De Bezige Bij, 2000. p 65-66.)]