[Glecksteinhütte, 2317 meter. We zien een ernstige, getaande man uit Grindewald zelf, even in de veertig, employé bij 't spoor. Hij werkt aan zijn conditie, zal binnenkort de Wetterhorn beklimmen. Vorig jaar op de Mönch getroffen door de bliksem. Eén enkele flits en die ging van zijn helm naar zijn pickel.(uit: Koos Van Zomeren Zomer. De Arbeiderspers, 1993. p 72.)]

[Zal ik u eens wat zeggen, het is me nog nooit zo goed gelukt. Het was net een lange bliksemschicht. Ik heb eens een bliksemschicht gezien die langs een telefoondraad gleed, mijn God, het leek wel een laken van vuur. (uit: Knut Hamsun Victoria. Bright Lights, 2007. p 42.)]

[Onder leiding van het Belgische duo wordt het grasland geduldig uitgekamd - de vogel leeft als een muis in een stelsel van grastunnels - en dan opeens is het zover: een bruine, vleugelloze kiwi in zakformaat met rode oogjes en een kromme snavel hipt tevoorschijn en schiet ook bliksemsnel weer in het gras terug. (uit: Gerrit Jan Zwier Naar de rand van de kaart. Atlas, 2009. p 156.)]

[Ja. Maar hoor eens, waar gaan we naartoe? Waar gaat dit hele bliksemse gedoe over?(uit: Jonathan Coe Expo 58. De Bezige Bij, 2013. p 164.)]

Enige nachten geleden zag ik in mijn slaap een zwarte ruiter.

Ik was in het huis van mijn grootmoeder. Vanuit de woonkamer zagen we in de voortuin, op het pad, een zwarte ruiter heen en weer lopen. Of-ie in zomerkleed dan wel in winterkleed was, dat weet ik niet meer. Maar het was een zwarte ruiter, in de voortuin. Rode en paarse bloemen bloeiden.

Ik had er nooit eerder bij stilgestaan dat het kon. Maar het kan, ik deed het vanavond, ik stofzuigde het plafond van de keuken.

Vannacht, in een droom, zag ik een velduil.

Ik zat op de passagiersstoel van een wagen en we reden naar het zuiden, langs een rivier. Die rivier was links. Rechts was een groot, rommelig veld met erin een groepje grote bomen, vier of vijf, waar net blad in kwam. Vanuit het veld vloog op onze hoogte een velduil op, hij vloog naar het noorden. Hij was gigantisch - een dubbele oehoe. We reden er voorbij, ik riep dat de chauffeur moest stoppen, draaide me al om in mijn stoel en opende de deur. Ik had blijkbaar mijn telescoop op schoot. De uil, zo zag ik, was in één van de bomen gaan zitten.

Eerder die nacht had ik ook bokjes gezien in mijn droom, maar het duurde langer vooraleer ik me dat weer herinnerde. De bokjes - ik zag er drie - zaten naast een plasdrasplas, onder een overhangend stuk beton. Het restant van een bunker?

In de kelder had ik nog een tafelblad liggen. Het was van de keukentafel van de vorige huiseigenaars geweest. Ik tilde het blad naar boven en zaagde er op de koer een stuk uit van 80cm op 102cm. Dat stuk draag ik morgen, overmorgen, woensdag naar boven en dan schroef ik het vast op één van de grijze kasten. Het geheel schilder ik wit, satijnglans.

Twintig jaar geleden bouwde mijn vader een hok achter in de tuin. Het had muren van cellenbeton, Ytong, en ook een zoldertje. De vloerpanelen voor de zolder zaagde mijn vader op de zolderbalken zelf op maat. Met de cirkelzaag. Hij donderde natuurlijk al zagend met vloerplaat en al naar beneden. Ik stond er op te kijken, trok de stekker van de cirkelzaag uit de verlengkabel.

's Avonds, bij de pizza, drink ik een Orval. Ik herinner me een vogel uit mijn slaap, vrijdag wellicht, anders woensdag, op de trein wellicht. Meer weet ik niet meer. Het is mager.