Nu ik dit zie, krijg ik weer helemaal zin in dat. (Zou ik alvast aan tickets beginnen denken?) Maar nu eerst de online Excel-bijscholing.

Philip Roth: 'Portnoy's klacht'

Literatuur verandert je leven!

En ik kan het weten want het is mij namelijk vorige week maandag en dinsdag overkomen na het lezen van Philip Roths Portnoy's klacht. En wel na deze joodse uitspraak:

Ik ben grootgebracht door Hottentotten en Zoeloes - ik kon zelfs niet overwegen om een glas melk te drinken bij mijn boterham met salami, zonder de Almachtige God ernstig te krenken. Denkt u zich dan eens even in hoe ik van mijn geweten op mijn lazer gehad heb voor al dat afrukken!

De goesting bekroop mij onmiddellijk en wat kocht ik die maandagmiddag in de Match en wat at ik dinsdagochtend en middag? Inderdaad: wit brood, salami en melk. Wat een geluk dat het grote deel van de bevolking dat zonder literatuur door het leven gaat aan deze gevaarlijke krachten der literatuur ontsnapt, wat een geluk dat literatuur mede daardoor niet hip genoeg is om door de marketingjongens onder handen genomen te worden, wat een geluk, of ik kocht wekelijks nieuwe soorten maandverband. Houden zo dus, en weg met leesbevordering, (kuch), weg met literatuur op tv.

En trouwens: tegenwoordig hebben ze ook in de Match op het Zuid de allerbeste lowbudget cola: Winny Cola. Hoera!

Philip Roth Portnoy's klacht. Amsterdam: Rainbow Essential, 1999.

gezellig en geel

Ik zoek een nieuw plekje voor de tv. Ik zoek een nieuw plekje voor de dvd-speler. Ik zoek een nieuw plekje voor tien potplanten op hun retour.

Het zit namelijk zo: sinds gisteren hebben we hier voor de deur deze nieuwe straatlamp, deze nieuwe gezellig gele straatlamp. En toevallig droom ik al jaren van een gezellig leesplekje achter glas onder een gezellig gele straatlamp. Liefst bij matige regen. Nu kan het dus! Zitten in de etalage waar tv & co zat met enkel gezellig geel licht van buiten. En met twee dekens om me heen en een rood kussen in mijn rug.

Daarom zitten we voorlopig op de mat tijdens de zoveelste The Office-sessie. We zeggen al zinnen mee, het is verschrikkelijk, we zijn als trekkies.

Blij. Ik heb me net blij geschreven, hier in de rode zetel en daarna achter de andere computer. Leuk dat dat nog steeds kan, ook al zijn superman en Derrida dood, ook al zit Margriet Hermans in de politiek. Blij.

Niet dat ik droef was voordien, maar toch.

de fluiter

Hoor.
Het is de fluiter. Met z'n blauwe jas. Je denkt altijd eerst een kind op straat of die nieuwe van hierboven en pas dan nee, het is de fluiter, natuurlijk. Het is de fluiter. Van links naar rechts aan de andere kant van de ruit.

Misschien moet ik hem eens volgen, moet ik zorgen dat ik morgen klaar zit tegen een uur of twaalf. Stevige wandelschoenen aan en een sjaal. Zakje met boterhammen misschien want wie weet hoe ver het zal zijn. Verder dan de verkeerslichten, verder dan café 't Vat. Mijn vogelboek niet vergeten en een thermos warme thee. Misschien, voorbij het asfalt en beton, zien we samen een rietzanger.

Waarom er bij u in de supermarkt geen chips met chocoladesmaak in de rekken ligt? Omdat een chips-choco-mix op de maag ligt als een familiepak post-itjes. Daarom.

hoog bezoek

Gie Bogaert zit in mijn reactiebox. De man die - zo stel ik me voor - ooit eens op een dinsdagmiddag op café zat, koffie dronk, een bierviltje in zijn jaszak stak. Thuis, achter een bureau, dat viltje weer bovenhaalde, het zo beschreef:

De bode keek naar het huis van Ruth. De luiken waren nog dicht. Ruth laat de luiken de hele ochtend dicht. Tegen de zon, zegt Ruth.

Zei ik al dat het bureauvlak vrij was, maar helemaal omgeven door rommel, viltjes, mappen, ook een vetplant? Geel zonlicht viel binnen door een ruit met blinden, maakte al dat dwarrelend stof zichtbaar. En Gie Bogaert keek naar die woorden, dat licht, dat stof en was tevreden. Zo ging het.

Dit staat vast: uiteindelijk, jaren later, kroop die man dus in mijn reactiebox, heb ik hem blijkbaar via Google tot hier gelokt. Door enkele lovende woorden zoals deze. Het maakte mij blij. Ja. Bedankt. Tot ziens.

filmfestival van Gent

Wie Nederlandstalig is en weblogt moet tegenwoordig blijkbaar aan De hondenkoning van vandenb. Ik zag twee exemplaren in de Fnac; 16,63 euri. Hebben ze leuk verzonnen daar in de Fnac, die 63 cent.

Ze liggen er nog. Allebei. Filmtickets, daar kwam ik voor en ik kocht er 14. (veertien(!) - schaamde me diep, frommelde ze snel weg onder mijn vest, zette m'n kraag recht en verliet ongemerkt de winkel.)

We bekijken de dvd van Ozons Swimming pool, lief en ik. Na een twintigtal minuten maakt de verleidelijke Ludivine Sagnier haar opwachting, en plots ligt ze daar, naakt in een beschuimd bad. Lief en ik blijken dadelijk allebei hetzelfde te denken: 'Zorg er alsjeblief voor dat de as van je sigaret niet in je badwater valt.'

Liefde is: ook bij complexe films hetzelfde denken over as.

een ander

Zaterdag op Het Andere Boek: Kader Abdolah was er niet. Hij stond in de file.

Jammer was dat, maar gelukkig was er die ander: Brody Neuenschwander, de kalligraafse Zwitser uit Texas en Vlaanderen - die trouwens overtuigend "ze trilden in hun schoenen" kan zeggen en daardoor sowieso al een waardig alternatief voor Abdolah is. Hij klonk als Robby McEwan maar dan over letters. Ik kon niet verhinderen de afwezige er steeds bij te denken; haperend en krachtig onderbrekend en roepend van Jip en Janneke. En wij zouden dan staren naar zijn snor, natuurlijk. Misschien ook even aan een sigaar gedacht en over knipoogse vuile manieren in verhalen.

Daarna was er Miel Dekeyzer. Ook daar hoorde iemand bij, maar ook die was er niet. Miel deed het dan maar alleen (met de interviewer) en ook hij maakte Abdolah goed; praatte met een hoogst Kabdohliaanse prosodie, uitspraak, tempo, klemtonen.. En verward in de structuur, dat ook, maar we weten wat hij bedoelt.

Ook was er een gesprek waarbij plaatsvervangende schaamte mijn deel was. En misschien had ik toch extra zoete meloenen en drie ananassen moeten kopen op de markt. En gelukkig wint Nic Nuyens straks ongetwijfeld de wegrit.