[Ze verdronken niet, ze werden niet getroffen door de bliksem, niet gemangeld door een machine of verpletterd bij een aardverschuiving. (uit: Joseph Heller Catch-22. Flamingo Moderne Klassieken, 2009. p 176.)]

[Maar het bleek vals alarm. Even bliksemschichtig als ze was gaan liggen, stond ze weer naast me. (uit: Peter Drehmanns De begeleider. Querido, 2009. p 36.)]

['Der geht sofort nach Hause!' zei hij dadelijk, en toen gebeurde er iets eigenaardigs wat in onze kamer absoluut nog nooit was voorgevallen, iets wat mij in hoge mage geneerde, zodat ik een kleur van schaamte kreeg: de jongen met de schotwond stond op uit bed en ging met gevouwen handen voor de dokter staan, alsof hij wilde gaan bidden, en toen de arts, kennelijk niet begrijpend wat hem bezielde, verbijsterd achteruitweek, viel hij vlak voor hem op zijn knieën, graaide met beide handen naar zijn benen en omvatte zijn knieën, waarop de dokter bliksemsnel zijn hand hief en hem met een verontwaardigde uitdrukking op zijn gezicht een kletsende oorvijg gaf en iets zei wat ik niet verstond. (uit: Imre Kertész Onbepaald door het lot. De Bezige Bij, 2009. p 189.)]

[Je bent gewoon een zielige vent. Je kunt naar de bliksem lopen!
(uit: Paul Edmond Bloem op de Kunstberg (opgenomen in: Koen Peeters & Kamiel Vanhole (eds) Bloem in Brussel. Meulenhoff, 2000. p 127.))]

[Tegen ongeluk, donder en bliksem, en vooral tegen Sjaitan, de duivel.
(uit: Chris de Stoop Vrede zij met u, zuster. De Bezige Bij, 2010. p 34.)]

[Mo was dead, as was Lightning.
(uit: Thomas Mullen The last Town on Earth. 2006. p 381.)]

van Lope

hoe Etienne me deed denken aan de man die ballen in tomatensaus uit een pot waardevoller vond dan stoverij uit een pot

Gisteren was ik in het ziekenhuis en Etienne lag naast me. In het begin bewoog hij, maar na enkele minuten al hield hij daar mee op. Etienne leek wel dood. Tot hij begon te snurken. Toen leek hij levend. Tot ik merkte dat het gesnurk niet uit Etienne, maar uit zijn volumetrische pomp kwam. Toen leek hij doder dan ooit. Na drie uur schuifelde hij naar het toilet om daar met de deur open omstandig zijn gevoeg te doen.

Een verpleegster vertelde me nadien dat ze ooit lessen chemie kreeg van een dwerg. Alle leerlingen hadden schrik van hem en hij gooide met zijn bordenwisser.

lammetjes en witgat

Buiten het ziekenhuis stond een aanzienlijke rozemarijnstruik. Ik stak mijn handen erin. Lammetjes, dacht ik. Ineens ook maar mijn armen erin, tot mijn oksels - het was immers warm geweest en ik had gezweet.

Thuis, zo herinnerde ik me, had ik op de pc nog een natuurfilm die ik maakte van een witgat.

eind jaren '80, zo inenen

Vanavond herinnerde ik me hoe ik eind jaren '80 samen met mijn moeder naar Langs de kade keek. Zij zat dan in de zetel en ik zat op de vloer.

Eind jaren '80 was ik ongerust dat ik zou afstuderen van de lagere school zonder dat iemand me daar geleerd zou hebben hoe ik een cheque moest invullen. Het echte leven zou me nog zwaar vallen. Dat zag ik zo aankomen, eind jaren '80.

Ik had veel werk vanochtend en dus hing ik lamlendig in de sofa. Waar is de tijd, dacht ik, dat in de sofa hangen me slechts matig interesseerde.

Op Nederland 3 speelde Sneeuwwitje.