Vlaandrens velden

Ook morgen nog zullen we onze charcuterie eten uit verpakkingen met daarop de Menenpoort.

Fortunately, the weather remained warm, and as late spring moved into summer, there was little rain. Every now and then there was a shower, and once or twice a downpour with thunder and lightning, but all in all it was not bad, and Quinn never stopped giving thanks for his luck. (uit: Paul Auster City of Glass in The New York Trilogy. Faber and Faber, 1992. p 115.)

voor op een wonde

Ik zat weer met papierwerk, koffie en Orval in het café op de Sainctelette. Dat was een tijd geleden, besefte ik, maar ik werk niet langer waar ik werkte; ik werk nu waar ik werk.

Er werd een sollicitatiegesprek gevoerd aan de tafel rechts van mij. J.P. was aan het rits afgestudeerd als regisseur en zocht een job, bij voorkeur deeltijds. Zwiepte hij minder met zijn handen, hij zou er één kunnen krijgen. Nu kreeg hij iets als een kluitje. [Hij zwiepte echt verschrikkelijk met zijn handen.]

Wat zeer vreemd is, dacht ik bij het urinoir, is dat de Sainctelette altijd aanzet tot schrijven. Altijd. Het weer is hier ook altijd net iets vriendelijker. Vlak daarna dacht ik: waar is mijn gsm? Waar is mijn gsm? Fuck.


Mijn gsm zat in mijn achterzak; ik begrijp nog steeds niet hoe dat kon gebeuren en vreemd is ook dat ik hem pas voelde toen heel mijn tas ondersteboven gehaald was. Meevaller bij het zoeken was wel dat volgende notitie uit mijn tas bovenkwam.

in de basiliek v. Koekelberg: HENRI-JOSEPH HOLEMANS maakte een kelk uit zilver, verguld zilver en malachiet

Ik schreef het ooit in potlood op een envelop. In die envelop zaten pleisters.

een canon in Zweden

Zeer interessant debat in Dagens Nyheter deze zomer.

Cecilia Wikström (Folkpartiet) wil een literatuurcanon op school, een Zweedse leeslijst die alle middelbare scholieren moeten afwerken [pdf]. Stefan Jonsson (Dagens Nyheter) reageert [hier, ook hier], vermoedt dat de literatuur misbruikt wordt voor integratiepolitieke doeleinden; niet toevallig zijn migranten en integratie basisthema's bij Folkpartiet, Wikströms partij.

Jonsson begint, ergens ga ik verder: Er is niets op tegen dat de Zweedse jeugd mooie Zweedse boeken leest, maar wanneer de politiek een schone en deugdelijke leeslijst oplegt om de echte Zweden te verenigen tot één volk met één gemeenschappelijk doel, loopt er iets mis. Eén volk, één cultuur, lijkt het wel. Een leeslijst opgelegd door een totalitair regime is iets heel anders dan een canon. Een canon – en die bestaat nu al, heus – zoemt en zweeft op scholen en universiteiten, tussen lezers, rond krantenbijlages, weblogs en literaire prijzen. Die canon is diffuus en ongecontroleerd, die canon drijft op enthousiasme en kan nooit een verplichting zijn.

Jonsson komt het overtuigendst uit de schermutselingen. In Svenska Dagbladet, die andere Zweedse kwaliteitskrant, zeggen de leraars Zweeds vandaag nog nee tegen de nationale leeslijst, maar even verderop staat de vraag van de dag die luidt:"Zou er een speciale lijst moeten komen met daarop alle boeken die alle studenten op het gymnasium moeten lezen?" En wat blijkt: 60% van de stemmers zegt toch wel ja zekers. Bij Expressen, krant met iets meer prentjes en ook recenter nieuws over Britney Spears, is het resultaat van een gelijkaardige rondvraag bijna identiek. Of zoals Obelix het ongetwijfeld al eens gezegd heeft: rare jongens, die Zweden.

[Er is trouwens erg veel interessants te lezen over canonopvattingen op DN. Was ik uitbater van een café (genaamd Het nieuw realisme), er zou 's nachts over gepraat worden bij Orval, rode wijn, piratenmuziek en af en toe een pijp. In de kleine uurtjes staken mooie vrouwen hun haren op en zetten koffie. Was ik uitgever van een tijdschrift (genaamd Nader), er zou over geschreven worden en er kwam een wedstrijd: lees Emil i Lönneberga, voor de winnaar koffie.]

een actieserie in de vooravond

MacGyver deed het met polshorloges, B.A. had steeds een laspost in zijn achterzak, maar ik, ik doe het met een pen van studeren in Brussel.


Het wordt dus tijd dat ik een actieserie in de vooravond krijg – op vt4 bijvoorbeeld – want hoeveel mensen kunnen fietsen repareren met een pen? Een pen van studeren in Brussel nota bene.

Voor de comic relief stel ik rotte wortelen voor, hier, daar, ginder. En ook kleine oranje dieren, voor net dat tikkeltje meer.

Het was moeilijk te schatten met hoeveel ze waren, de regen viel zo dicht dat hij alleen hun silhouetten zag, bij elkaar gedrongen in de onweersschemer, af en toe opflakkerend in een bliksemflits. Ze liepen over het land, door de weiden naar het huis van Vanoost. (uit: Elvis Peeters De ontelbaren. Podium/Van Halewyck, 2005. p 91.)

-Jag känner stor sorg, sa Frans Wilhelm, grep Frederik i handen och drog honom till sig så att det nästan liknade en broderlig omfamning.
-Samma här, sa Fredrik mitt i sin blixtrande huvudvärk.
(uit: Göran Tunström Tjuven. Bonnierpocket, 2000. p 152.)

Gazetta Dello Sport onthult nieuw wielerschandaal

Frank Vandenbroucke in de Gazetta:

Oppure leggo. L’ultimo libro è Il codice Da Vinci. Non mi è piaciuto.

beeldmanipulatie in Enecotour kaakslag voor wielrennerij, zou de Gazzetta Dello Sport kunnen koppen [maar dan in het Italiaans natuurlijk]

Sport en literatuur komen wederom samen: de Enecotour van dit jaar lijkt wel een Baldakijn-strip. Bekijk de afdeling in beeld op de website van de Enecotour. Kijk naar de start van rit 5 en die van rit 6 en vergelijk op de achtergrond de skyline van Hasselt en -ahum- Bornem. Sport blijkt fictie, en sommige mensen noemen fictie wel eens boerenbedrog, volksverlakkerij, opium – en we weten dat dat gevaarlijk en verboden is – voor het volk.

Ik stel voor dat we Simone Cadamuro nog enkele woorden Nederlands bijleren om zulke beeldmanipulatie en -recyclage in de toekomst te vermijden. Het wielrennen is ziek, Cadamuro kan ons redden. Op naar een zuivere sport!