[De zogenaamde in die bloemlezing bijeengebrachte dichters waren een stel verwaande melkmuilen die verantwoordelijk waren voor grenzeloze banaliteiten waartussen hier en daar een eenzame metaforische bliksemflits flikkerde, het werk van de verhitsten onder hen. (uit: Félix de Azua De geschiedenis van een idioot door hemzelf verteld, of De inhoud van het geluk. Contact, 1989. p 59.)]

van Occy

Albert de Routisie (pseud. van Louis Aragon): Irène

Stora Hundudden

In Åhléns hadden we een thermosfles gekocht om hete thee te kunnen meenemen op onze wandelingen door de stad. We liepen er Djurgårdsbrunnsviken en Djurgårdsbrunnskanalen mee af, de westenwind in de rug, langs de noordelijke oever tot aan Stora Hundudden. De zon scheen. Het was oudejaarsochtend. In een rozenbottelstruik bij de aanlegplaats van Måsenborg zat een groep pestvogels luidruchtig te eten – een vijftiental exemplaren waren er. Toen we ze opschrikten vlogen ze een eik in. Soms kwam er één kort naar beneden om wat te drinken op het ijs of nog een vrucht te nemen. Om hun geluid niet te vergeten, maakte ik er een mooie dierenfilm van.

Op de terugweg naar de stad, langs de zuidelijke oevers ditmaal, zagen we in de kale boomkruinen bij Isbladkärret de nesten van een reigerkolonie. Dat deed me denken aan de zoo van Berlijn. Nelders zag ik ooit zoveel reigers bij elkaar als in en rond de treurwilgen daar. Ook bij het kasteel van Ooidonk, in Bachte-Maria-Leerne zou een stevige reigerkolonie zijn. Bachte-Maria-Leerne is natuurlijk geen Stockholm, geen Berlijn, maar op fietsafstand ligt het wel.

Vete-katten

Koffie-en-gebakhuis Vete-katten is, zo zei Eva K., niet alleen Vete-katten, de meelkat, maar ook Det-vete-katten, wat iets is als Joost-mag-het-weten. Zeer interessant is ze, die Eva K.

Eva K.

Tegenwoordig heb ik een kennis in Stockholm, ze heet Eva K. [Eva K. en ik weten erg weinig over elkaar, bijna niets. Ik weet dat ze kleinkinderen heeft en sinds twee maanden een nieuwe vriend: Ola. Ola, kan je denken, dat is ijscreem, maar in Stockholm is dat niet zo, daar is ijscreem GB Glace.]

Ik ging met mijn vriendin, met Ola en met Eva K. koffie drinken in Vete-katten aan Kungsgatan in Stockholm. Heel de stad stond er te wachten tot er een tafel vrijkwam en toen dat uiteindelijk gebeurde, was Eva K. iedereen voor, was zij er als eerste bij om te gaan zitten. “Jag,” zo zei ze tegen mijn vriendin, tegen mij, tegen Ola, “är snabb som blixten.”

Het is nu al een dierbare kennis, die Eva K.

Dinsdag zag ik acht distelvinken fourageren in een elzenbosje. Ik nam er vijf foto's van door mijn verrekijker; digiscoping heet dat en uit de losse & onderkoelde pols is het verdomd onpraktisch. Op één van de foto's bleken naderhand ook echt vogels te staan.


De modder die aan mijn laarzen zat is inmiddels opgedroogd en ligt in hoopjes op de vloer in de hal.

[Hij denkt aan die Texaanse opzichter die drie keer door de bliksem was getroffen. (uit: Nicolas Dickner Nikolski. Ailantus, 2008. p 137.)]