[Safricas heeft hier gouden tijden gekend, tijden dat Erik met een vliegtuig vol geld terug naar Kinshasa vloog. Zij bouwden de waterkrachtcentrale in Mobaye die Gbado van elektriciteit voorziet, het presidentiële paleis in Kawele dat uitgerust is met een bar van malachiet. 'Zeven ton malachiet,' zegt Bove melancholiek, 'de president was er altijd trots op dat aan zijn gasten te kunnen melden.' (uit: Lieve Joris Dans van de luipaard. Meulenhoff, 2001. p 74-75.)]

In De Morgen van 21 mei 2011.

musea / schoon / Berlijn

We waren in Berlijn, we beleden mijn liefde voor natuurhistorische musea. Op de website stond dat er 'Wiener Würstchen oder Bouletten mit hausgemachtem Kartoffel- oder Nudelsalat' waren. Maar er was gelukkig ook gewoon malachiet.

En ik vertel niets nieuws als ik zeg dat Avondlog een zeer schoon weblog is, vol waarheden bovendien. Ik citeer voor u:

Zo, weet ik, moet een museum zijn. Een beetje stoffig, dat verhoogt de concentratie. Er is een koffiehoekje waar je lang kunt zitten staren naar een zeer gesoigneerde, erg Duitse caissière. (bron)

Meer en meer houd ik van natuurhistorische musea. Vaak zijn het musea van musea.

Twee weken geleden was ik in Göteborgs naturhistoriska museum en daar hebben ze natuurlijk een kast met malachiet erin, uit Siberië. In de museumwinkel kan je steentjes kopen voor 59 en 79 kronen.

In Lommel zag ik met mijn lief weer een boomklever. Hij riep wiet. Wiet. Wiet. We liepen over de Blekerheide en langs het kanaal Herentals-Bocholt. Het had nog niet gesneeuwd toen en er waren ook Vlaamse gaaien, roodborsten, koolmezen, vinken, winterkoningen, eksters en kokmeeuwen.

Later, bij een verzamelaar, was er een glazen kast met daarin malachiet, en buiten sneeuw.

ik zeg kort iets over Stockholm en verwijs voor mooie foto's met plezier door naar mijn lief

Op zaterdagochtend, bij het hotelontbijt, lazen we in Dagens Nyheter. Mats Kolmisoppi's nieuwe roman werd in de boekenbijlage lovend besproken door Jonas Thente. Die nieuwe roman heet Bryssel, speelt in Brussel. Zaterdagnamiddag kocht ik Mats Kolmisoppi's Bryssel in Bokskotten (SEK 180).

Zondagochtend gingen we vlinders kijken. Mijn lief kocht een botsbal voor me met een vlinder erin (SEK 20). Zaterdagnamiddag zag ik malachiet in Vasamuseet. Ik nam er een foto van. Ik heb nu foto's van malachiet uit drie musea:




Maandagochtend namen we de bus naar Kaknästornet. In een bosje aan de voet zagen we drie boomklevers. In de namiddag zagen we dan weer kuifeenden en kochten we koekjes en boeken; twaalf boeken in totaal. Dat klinkt heus meer dan het is en bovendien: twee ervan waren cadeautjes.

[en voor foto's dus naar mijn lief, en met plezier]

labels op het perenblog

Ja, er zijn ook labels op het perenblog, en wel deze:

• bb [en dat staat voor botsbal]
• Cu₂CO₃(OH)₂ [en dat staat voor malachiet]
  
• ek [en dat staat voor Eva K., of voor Stockholm, soms]
• kp [en dat staat voor Koen Peeters]
• km [en dat staat voor Koen, misschien]
• mbd [en dat zijn mooie blauwe dingen]
  
• mitb [wat dan weer mensen in tweedehandse boeken zijn]
• vims [en dat zijn vogels in mijn slaap]
• vrv [en dat staat voor Vos – groen, blinkend en 46x18 – rond Vlaanderen][label door omstandigheden tijdelijk gesloten]

Na de afwas maakte ik een lijstje van drie fijne romans met malachiet erin.

1. De postbode (Koen Peeters)
2. The people's act of love (James Meek)
3. Altijd maar begraven (Peter Drehmanns)

Altijd maar begraven las ik vandaag uit en ik heb daar best van genoten. Niet dat het verhaal zo overtuigend was, maar mijn tweedehandse exemplaar (De Slegte op de Meir in Antwerpen, €5) zorgde voor net dat beetje extra door de potloodnotities van de vorige lezer. Hij bracht o.a. correcties aan – wat zeer meta is in een boek met als hoofdpersoon een corrector – en zorgde voor vooruit- en terugwijzingen tussen pagina's en details. Maar wat ook belangrijk was: ik zag er enige inhoudelijke Koen-Peeterserigheid in. Bijvoorbeeld:

• stedentoerisme
• hoofdpersoon met opschrijfboekje
• inventarisatiedrang
• oude fabrieken
• louche kunstuitingen
• Google
• hotels en pensions
• fragmenten non-fictie geschreven door romanfiguren
• opschriften op borden en bordjes
• malachiet, ja malachiet (p 172-173)

Koen-Peeterserigheid maakt boeken interessant. Het is daarom fijn te beseffen dat die Drehmanns vóór Altijd maar begraven al vier boeken schreef die nog te ontdekken zijn. Ja. Hoi. Malachiet.

Peter Drehmanns Altijd maar begraven. Uitgeverij Contact, 2007.

[Men wast het malachiet, dompelt het in een expressionistisch bad van zwavelzuur en jaagt bliksemende elektriciteit door het mengsel. Het koper komt vrij. (uit: Koen Peeters De postbode. Amsterdam/Leuven: Meulenhoff/Kritak, 1993. p 12)]

voor op een wonde

Ik zat weer met papierwerk, koffie en Orval in het café op de Sainctelette. Dat was een tijd geleden, besefte ik, maar ik werk niet langer waar ik werkte; ik werk nu waar ik werk.

Er werd een sollicitatiegesprek gevoerd aan de tafel rechts van mij. J.P. was aan het rits afgestudeerd als regisseur en zocht een job, bij voorkeur deeltijds. Zwiepte hij minder met zijn handen, hij zou er één kunnen krijgen. Nu kreeg hij iets als een kluitje. [Hij zwiepte echt verschrikkelijk met zijn handen.]

Wat zeer vreemd is, dacht ik bij het urinoir, is dat de Sainctelette altijd aanzet tot schrijven. Altijd. Het weer is hier ook altijd net iets vriendelijker. Vlak daarna dacht ik: waar is mijn gsm? Waar is mijn gsm? Fuck.


Mijn gsm zat in mijn achterzak; ik begrijp nog steeds niet hoe dat kon gebeuren en vreemd is ook dat ik hem pas voelde toen heel mijn tas ondersteboven gehaald was. Meevaller bij het zoeken was wel dat volgende notitie uit mijn tas bovenkwam.

in de basiliek v. Koekelberg: HENRI-JOSEPH HOLEMANS maakte een kelk uit zilver, verguld zilver en malachiet

Ik schreef het ooit in potlood op een envelop. In die envelop zaten pleisters.