Maar voor alle duidelijkheid: ik verzamel ze niet, en vaak vind ik ze lelijk.

de fluiter (17)

Ik zag vandaag de fluiter, vanochtend om tien voor tien. Hij stak de straat over tussen het nagelsalon en de bloemenwinkel, zijn jas openhangend, zijn handen op de rug. En hij floot, natuurlijk. Hij floot. Kan iemand zich voorstellen hoe blij dat me maakte?

Later las ik in de krant dat Ida de Ridder een nieuw boek geschreven heeft en ging ik winkelen in de Aldi in Molenbeek. Wat een dag. Man, ik zag de fluiter!

- eerder: (16) (15) (14?) (13) (12) (11) (10) (9) (8bis) (8) (7) (6) (5) (4.5) (4) (3) (2) (1)

50 cent very well spent

[Giasone Pica was een herder die in hekserij en voorbeschikking geloofde, zoals zo veel inwoners van Abacrasta. Toen Alipinta, de waarzegster, op een dag tegen hem had gezegd dat de bliksem twaalf schapen van hem zou doden, had hij haar stijfgevloekt en naar de hel gewenst. Na het noodweer was hij naar de stal gegaan en had daar twaalf dode schapen gevonden, verzengd en met hun buik omhoog. (uit: Salvatore Niffoi De legende van Redenta Tiria. De Arbeiderspers, 2007. p 48.)]

Voor de ingang van de Delhaize was er een samenscholing. Mensen kwamen karretjes terugbrengen naar de stalling, mensen kwamen karretjes halen uit de stalling.
-"Hoeveel zit er in uw kar?" vroeg ik.
-"Twee euro," zei een man die zijn karretje terugbracht – ik noem hem voor het gemak de neurrek.
-"Dan geef ik u twee euro voor uw kar," zei ik.
-"Oké," zei de neurrek.

Ik winkelde. Ik kocht (voor €32,53):

250 g toastbrood
6 eieren
2 flessen wijn
4 potjes yoghurt
4 flesjes fruitsap
1 bussel radijzen
6 appels (jonagold)
1 rol bladerdeeg
1 blikje sardienen
20 cl room
6 bananen
1 potje eiersla
200 g zalm
3 stronkjes witloof

Toen ik mijn kar parkeerde, kwam er een stuk van één euro uit het slot. Het regende zacht. Kom ik de neurrek opnieuw tegen in de Delhaize, dan rijd ik met mijn kar tegen zijn enkels, drie keer, en als ik toevallig ziek zou zijn, dan nies ik in zijn gezicht.

[Thuisgekomen repareerde ik de keukenkraan met een stuk fietsband.]

Vannacht, in een droom, zag ik een distelvink. Hij vloog tegen een ijzeren plaatje dat aan een touwtje uit de lucht hing.

fictie >> mooi zo

Tussen half september en half oktober heb ik een maand lang bijna uitsluitend non-fictie gelezen. Ik begrijp ook niet goed waarom, maar het is gebeurd. Non-fictie, een maand lang.

De laatste drie weken heb ik één en ander goedgemaakt, fictie gelezen dus, en daar ontzettend veel plezier aan beleefd. Af en toe maakte ik nota's – zoals dat hoort.

>>23 okt: Koen Peeters in andermans boeken: "Er lag zaagsel op de grond en Tine had een briefje op de salontafel neergelegd: 'We lopen even met Bo mee en gaan op de terugweg boodschappen doen.' Ik vouwde het briefje op en legde het in mijn kamer. Ik bewaarde altijd de briefjes die aan mij werden geschreven. Ik hield er niet van ze weg te gooien; ik stelde me voor dat ze op een dag de moeite waard zouden zijn om nog eens te lezen." (Helle Helle De veerboot. Contact, 2007. p 70.)

>>24 okt: Ruth Lasters Poolijs. Ik las vorig jaar het kortverhaal in De Brakke Hond en was toen niet helemaal mee. Nu de roman en daarna opnieuw het kortverhaal. De jongens zijn meisjes, de meisjes jongens. De croque-monsiers tosti's, de tosti's croque-monsieurs. Verwarrend, maar ik ben ondertussen mee. En op p 75: "Meubelcentrum De Vos". Mooi zo.

>>29 okt: Miranda July No one belongs here more than you (Scribner, 2007) p 153: "Sourpuss". Mooi zo!

>>3 nov: Nooit een roman gelezen met zoveel keer het woord "blik" erin als Meneer Pip van Lloyd Jones. Minder mooi zo. ++ Collega M. – ik gaf haar ooit een dubbel van Mijnheer sjamaan cadeau – ging op 17 oktober naar een lezing van Koen Peeters in de HOB. Ze sprak me nadien over catalogiseren en briefjes van bedelaars. Zeer mooi zo.

[Mama, die zoals altijd een moment van zwakte niet onbenut liet, ging in de tegenaanval door te stellen dat dit probleem zich ook voordeed bij die bliksemse meneer Dickens. (uit: Lloyd Jones Meneer Pip. De Bezige Bij, 2007. p 239.)]

Gisteravond vond ik een kaart in een kartonnen doos onder de IKEA-gidsen. Een kaart in zwart en wit, met één rode plek en ribbels voor het water.


En vanmiddag, onderweg naar de IKEA in Anderlecht – ja De Heer, hij speelt ermee – nog een kaart. Een kaart van Brussel met de routes van De Lijn, de TEC én de MIVB. Ze heeft voor het water heel zacht blauw, en ze is praktisch, ja, dat ook.

Ik ben zeer gelukkig met mijn kaarten. Ik maak er soep door, 's nachts, met veel groenten erin in kleine stukjes. En met oregano, laurier en tijm.

[Men stellen zich den schrik der Bravelanders voor toen op een morgen, gelijk een blikseminslag, de proclamatie werd afgekondigd waarbij alle onderwijzers met rood haar uit het land verbannen werden. (uit: Arthur van Schendel "Het land zonder boek" in Over boeken. Wereldbibliotheek, 1954. p 16.)]

van Occy