Een bestelwagen voor de deur met erop lange ladders en erin mannen met oranje broeken. Nu eten ze nog, maar na de middagpauze zou het hier wel eens voor een paar dagen gedaan kunnen zijn met het internet. Lap. Tevergeefse sollicitatie gisteren trouwens. Lap wederom.

links van het perenblog

Hier:

bliksem - labels

Elders:

3 voor 12 (luisterpaal) - 8weekly - automatisch ouderwetsch uitgefoeterd - antwerpenize - avondlog - birdpix.nl - dbnl - buienradar - delicious/peren - de perenfilm - de rechtzetting - drijfhout - emma adbåge - flickr - gemengd fruit - gerbrandsdingetje - i hardly know her peren - jan van mersbergen - lisen adbåge - lourdesgrotten - natuurpunt - osocio - pictures of walls - sr - the occam's razor library - vandenb - villa anelisa - vogeldagboeken - vogelvisie.nl - vpro boeken - waarnemingen.be - WNT

En in voortdurend wisselende samenstelling.

boeken van het blog

Soms gaat het op het perenblog over boeken. In meer of mindere mate zijdelings. Ziehier een onvolledig lijstje:

K. Abdolah: De adelaars
K. Abdolah: De reis van de lege flessen
K. Abdolah: Het huis van de moskee
Armando: De ruwe heren
P. Bekkers: Veel mensen vielen in zee
Baldakijn strip: De plicht roept
T. Blacklaws: Jongen uit de Karoo
L. Boersen: Jani Kekke en de blauwe dagdromer
G. Bogaert: Hemelstof
F. Bordewijk: Rood Paleis
S. Brijs: De engelenmaker
J. Brouwers: Datumloze dagen
R. Campert: Het leven is vurrukkulluk
R. Campert: Hoe ik mijn verjaardag vierde
A. Ceelen: Het kanaal
A. Ceelen: Aan mijn vrouw
A. Ceelen: Door de liefde toegetakeld
T. Chevalier: Meisje met de parel
O. De Jong: De wonderen van de heilbot
B. den Uyl: Wat fietst daar?
H. Dorrestijn: Dorrestijns vogelgids
P. Drehmanns: Altijd maar begraven
H.R. Eeg: Scherf
W. Elsschot: Het tankschip
E. Franck: Zie ik je nog eens terug?
M. Haddon: Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht
S. Hertmans: Harder dan sneeuw
A. Horowitz: Grieselstate
P.C. Jersild: De ondas kloster
M. Kolmisoppi: Bryssel
N. Krauss: The history of love
S. Lagerlöf: Kejsarn av Portugallien
S. Lenaerts: Zeewater is zout, zeggen ze
T. Lindgren: Pölsan
P. Michon: De hengelaars van Castelneau
P. Michon: Roemloze levens
D. Mitchell: Black Swan Green
M. Moore: Stupid white men
Multatuli: Max Havelaar
H. Murakami: Norwegian wood
W.J. Otten: Specht en zoon
K. Peeters: De postbode
K. Peeters en ik. een verzameling
J.L. Peixoto: De blik
L. Pleysier: Volgend jaar in Berchem
L. Pleysier: De trousse
L. Pleysier: De trousse (bis)
M. Pons: De seizoenen
P. Roth: Portnoy's klacht
W. Ruyslinck: De bovenste trede
W. Schuyesmans: De winter van de Belgica
W.G. Sebald: Naar de natuur
R. Seiffert: Veldwerk
A. Sollie: De grote reis van kleine Emma
P.O. Sundman: Twee dagen, twee nachten
P. Terrin: Vrouwen en kinderen eerst
P. Terrin: De bijeneters
J.-P. Toussaint: De badkamer
J.-P. Toussaint: Zelfportret in den vreemde
H. Van Daele: De Omgekeerde Dendermonde
H. Van Daele: Het huis aan de Bargiekaai
Van Dale: Nederlands - Engels beeldwoordenboek
W. Van Den Berg: West
J. Van Leeuwen: Slopie
J. Van Mersbergen: De hemelrat
J Van Mersbergen: Morgen zijn we in Pamplona
J. Van Mersbergen: Zo begint het
A. Vermeylen: De wandelende jood
F. Westerman: El Negro en ik
F. Westerman: Ingenieurs van de ziel
Het beste uit 2003-2004
Het beste uit 2004-2005
Het beste uit 2005-2006
Het beste uit 2006-2007
Het beste uit 2007-2008
Het beste uit 2008-2009
Het beste uit 2009-2010
Het beste uit 2010-2013

Angus Macaskill

Gisteren nam ik het Guiness Record Boek 1998 mee uit de bibliotheek; ik wou namelijk wat 'research' doen voor een verhaal. Wandelend door dat boek kwam ik op p 112 toevallig het volgende tegen:

Kinepolis in Brussel, België, is het grootste bioscoopcomplex ter wereld. Het telt 26 theaters met tussen de 160 en de 700 zitplaatsen en een IMAX-theater dat een filmdoek heeft van 20 x 30 m en 450 zitplaatsen. Het complex beschikt in totaal over 6000 zitplaatsen.

U weet het nog niet, maar dat is zeer interessant, vooral wat ik voor u in het vet zette, want wat werd mij eerder al op p 99 geleerd?

In Brussel staat het grootste bioscoopcentrum ter wereld, het Kinepolis. Het totale oppervlak beslaat 24 000 vierkante meter, en er zijn 24 theaters die tezamen 8000 zitplaatsen hebben.

Het probleem is het volgende: mag ik er na dit alles nog zeker van zijn dat de Schot Angus Macaskill ooit 2,36 meter lang was?

in de volksmond

Het solliciteerbeest noemt men mij wel eens. Ja. Zo is dat.

Vannamiddag was ik in Brussel met lief en de haren. We zagen een restaurant met een ondertitel (heerlijkheden uit Vietnam), en op de trein las ik mijn vijfde Kim Fupz Aakeson van de maand uit - wat een blije ontdekking is die man. Nu thuis wil ik eindelijk beginnen in Gouden Uil Paravion van Hafid Bouazza. Lambchop zacht op de achtergrond lees ik de eerste zinnen:

Luister.
Wat klinkt als een aanmaning tot stilte - ssst! - is in werkelijkheid het geluid van de wind in de bomen, een gerucht dat met vele tongen in de bladeren lispelt. En zou dat gekwetter van onzichtbare vogels niet geroddel zijn?

Dit boek verdient een leeslint, denk ik na deze zinnen. Het heeft er geen. Dit boek verdient een leeslint. Ik sta op uit de zetel, kijk in het boekenrek. Het boekenbedrijf verrast wel vaker in leeslintenpolitiek. Softcover Assimil-taalgidsen wél en het Verzameld werk van Elsschot in hardcover niet.

Stel je voor: een mooi rood leeslint. Mmmm. Zou Bouazza daar ook niet stiekem van gedroomd hebben?

In de bib zie je de mooiste mensen, dat is zo. Ze zijn vaak sympathiek en belezen bovendien, en door het rookverbod hebben ze gegarandeerd geen sigaret tussen de lippen. In bibliotheken kan je je ongestoord tussen de intelligente en sexy mensen mengen. Ik zeg ongestoord want in een bib heerst het geschreven woord en worden geluiden gemeden - loze praatjes moeten er niet. De communicatie beperkt zich veelal tot een subliem glimlachen heen en weer waardoor zelfs mensen met de meest vreselijke dialecten van een veelbelovende schoonheid blijven.

Ja, de bib dankt zijn heerlijkheid niet enkel aan de boekenschat, ze is daarnaast ook nog een oase van menselijke schoonheid, mysterie en belofte.
Ik hou van de bib.

lokaal G7.4 (vrijdag 9.05u)

Hoe kleiner de kopjes, hoe sterker de koffie, zeg ik tegen Mary-An.
Zo zou het toch moeten, zegt ze.
Ja, zeg ik.
Nee, hier kunnen we wel net zo goed water drinken, hoe klein en exclusief de kopjes ook zijn. Ik zet mijn monitor aan. Ik zeg: we kunnen wel net zo goed water drinken.

Goeiemorgen, zeg ik, want Sofie komt binnen.
Goeiemorgen, zegt ze, en: ik geef jullie dadelijk jullie passwords, dan kunnen jullie beginnen.
Ik knik, ik drink, maak geen geluid en verschuif de muis tot hij mooi en recht tussen telefoon en toetsenbord ligt. Sofie houdt daarvan. Sofie staat op orde.
Jullie hebben de koffie al gevonden, zie ik, zegt ze. Ik knik, ik drink, Mary-An zegt: ja.

Dit is geen slaapwandelen, dit is geen automatische piloot. Dit zijn bewuste keuzes, hier, vanmorgen, nu, op deze stoel in dit kantoor. Ik draai mijn eerste nummer, knik, Benjamin zegt: goeiemorgen. Zodadelijk zal hij koffie nemen, zeggen: niet echt sterk. Mary-An dan: ja. Ik: we kunnen wel net zo goed water drinken.
Tien na negen ondertussen.

Dit schreef ik op 11 september, de eerste bladzijde in mijn rode boek. En ik schrok; amper één week op kantoor en het proza al helemaal besmet. Boris, duinen en hartenklop lijkt ver weg.

"U bent waarschijnlijk fout ingelicht, meneer"

In augustus, waarin ik niet werkte, verdiende (of kreeg) ik meer stempelgeld dan mijn totaal inkomen deze maand zal zijn, een maand waarin ik tussen het stempelen door ook enkele interims deed. Ik zei het eerder al: kasten, muren, formulieren, ze maken me gek.

Deze wetenschap is het resultaat van een hele voormiddag aan busritjes. Heen en weer door de buien, formulieren in de hand, tussen vakbond, werkwinkel en dienstencentrum. Waarna ik natuurlijk vergat het makkelijke en fijne formulier van de dag af te handelen; mijn Standaard-spaarkaart is vol en kan geruild voor de dvd's van The office. Ik citeer uit het reglement van de spaaractie:

Er is geen aankoopverplichting. De spaarpunten, alsook de spaarkaart mogen nagetekend worden.

Qua flexibiliteit kunnen de overheden daar alvast iets uit leren. En James!, mijn sloffen, jazz en een goed boek nu. Ik wil wat rusten.

zachte vervoering

"Nee, ik heb geen rijbewijs. Ik gebruik namelijk het openbaar vervoer. En ook mijn fiets en dat al jaren en veelal met plezier."

Dat ben ik, waarop men mij dan vreemd bekijkt en ik het gevoel krijg dat ik me dien te excuseren. Sorry dat ik ervoor kies 100 meter van een station te gaan wonen en dat ik geen kinderen naar voetbaltrainingen brengen moet. Sorry dat ik 's avonds laat geen sociale contacten moet onderhouden op afgelegen hoeves omringd door eindeloze velden in vergeten provincies. Sorry. Echt.

Inderdaad, ik gebruik het openbaar vervoer niet omdat ik geen rijbewijs heb, maar ik heb geen rijbewijs omdat ik het openbaar vervoer gebruik. Als u medelijden met mij voelt omdat ik mij enkel op studentikoze wijzes kan verplaatsen en mijn vrijheid daardoor helemaal beknot wordt, moet u niet aan mijn kop zeuren maar mij 100 euro storten. Als dank omdat ik uw dagelijkse file alvast 1 wagen korter maak. Graag gedaan.